Grenzen werden overschreden.

Mijn systeem leerde aanpassen, scannen, overleven.

Nabijheid voelde niet altijd veilig.

 

Lang voordat ik werkte met de polyvagaaltheorie, leefde ik in een lichaam dat voortdurend op scherp stond.

In een opvolgende periode maakte ik een fase van vruchtbaarheidsproblemen door.

Miskramen, buitenbaarmoederlijke zwangerschap, ingrepen.

Er was hoop en verlies, dicht op elkaar.

 

Achteraf zie ik wat ik toen nog niet volledig kon benoemen:

een zenuwstelsel dat al in overleving stond, kan nauwelijks dragen wat extra spanning vraagt.

 

Veiligheid is geen luxe.

Het is een voorwaarde.

 

Toen ons kindje te vroeg werd geboren, raakte dat opnieuw aan die kwetsbare laag.

Hoe vroeg het zenuwstelsel gevormd wordt.

Hoe diep veiligheid — of het ontbreken ervan — zich nestelt in het lichaam.

 

Op zesjarige leeftijd kozen we ervoor om het Safe and Sound Protocol te volgen. Niet vanuit angst, maar vanuit bewustzijn. Vanuit het weten hoe fundamenteel regulatie is voor ontwikkeling, verbinding en veerkracht.

 

Als moeder zag ik wat veiligheid doet.

Als professional begreep ik waarom.

 

Mijn manier van werken is daar geboren.

 

Ik open geen diepe lagen wanneer een systeem nog in overleving zit.

Ik ga niet “naar dorsaal” als er geen ventrale bedding is.

Ik forceer geen doorbraak als bescherming nog nodig is.

 

Eerst veiligheid.

Eerst regulatie.

Eerst co-regulatie.

 

Want ik weet hoe het voelt wanneer dat ontbreekt.

En ik weet ook hoe het voelt wanneer het langzaam terugkeert.

 

Mijn werk is geen techniek.

Het is een belichaamde keuze.

 

Veiligheid is voor mij geen stap in een protocol.

Het is de grond waarop alles rust.