Ook mijn eigen leven heeft mij gevormd. Ik ken periodes van licht, maar ook periodes waarin het leven zwaar en donker voelde. Ik weet hoe het is om jezelf kwijt te raken. Om sterk te blijven terwijl er vanbinnen iets heel anders speelt. Ik weet hoe ervaringen zich kunnen vastzetten in je lichaam. Hoe ze invloed kunnen hebben op hoe je jezelf voelt, hoe je reageert en hoeveel ruimte je ervaart om werkelijk aanwezig te zijn in je eigen leven. Juist daardoor groeide mijn grootste nieuwsgierigheid.

Als ons lichaam zoveel herstelvermogen bezit, geldt dat dan ook voor onze binnenwereld? Kunnen we opnieuw leren veiligheid te ervaren? Kunnen we onszelf opnieuw ontmoeten, ook na alles wat we hebben meegemaakt? Die vragen vormen nog iedere dag de basis van mijn werk. 

Misschien typeert één eigenschap mij wel het meest: ik ben iemand die het leven wil ervaren. Ik ben een doener. Een doorpakker. Ik denk niet eindeloos na over wat misschien de juiste keuze is. Als iets mij raakt of nieuwsgierig maakt, wil ik het beleven, voelen en zelf ervaren. Zo heb ik altijd in het leven gestaan. Spijt is eigenlijk geen woord dat bij mij past. Natuurlijk blijken sommige keuzes achteraf anders uit te pakken dan ik had gedacht, maar ook dan geloof ik dat ze iets hebben gebracht. Iedere ervaring leert ons iets over onszelf. Juist door te leven ontdekken we wat werkelijk bij ons past.

Die nieuwsgierigheid voel ik nog iedere dag. Nog altijd krijg ik energie van voor een groep staan. Van een spinningles waarin iedereen nét iets verder gaat dan hij dacht te kunnen. Van de kracht, het zweten, de muziek, de verbinding en het moment waarop iemand zichzelf verrast. Niet omdat presteren voorop staat, maar omdat groei vaak begint net buiten onze comfortzone. Diezelfde houding neem ik mee in mijn begeleiding. Ik geloof niet dat ik naast iemand kan lopen zonder ook mezelf mee te nemen. Daarom werk ik vanuit openheid, echtheid en gelijkwaardigheid. Ik laat zien dat ook ik een mens ben, met mijn eigen levensverhaal, mijn kwetsbaarheid en mijn ontwikkeling. Juist daarin ontstaat voor mij de veiligheid waarin echte ontmoeting mogelijk wordt.

Mensen omschrijven mij vaak als warm, open en betrokken. Ik voel veel, heb een groot hart en stem mij gemakkelijk af op wat er onder de oppervlakte speelt. Tegelijkertijd ben ik ook graag alleen. Lange tijd noemde ik mezelf een einzelgänger, maar inmiddels past het woord solist veel beter. Ik ben helemaal op mijn plek wanneer ik tijd heb om stil te zijn, te reflecteren en op te laden. Juist daardoor kan ik er vervolgens met volle aandacht zijn voor de mensen die ik ontmoet.

Want hoewel ik het alleen zijn koester, geniet ik minstens zoveel van het werken met mensen. Van de ontmoeting. Van samen onderzoeken. Van het moment waarop iemand zichzelf weer op een nieuwe manier leert kennen en begrijpen.
Dat zijn voor mij de momenten waarop ik zie hoeveel veerkracht en mogelijkheden er in ieder mens aanwezig zijn.