Als ouder leef je tussen hoop en alertheid.
Tussen vertrouwen en waakzaamheid.
Je lichaam staat aan omdat het moet.

Wat ik toen nog dieper begon te begrijpen, is hoe vroeg veiligheid wordt ingeprent. Niet via woorden. Niet via inzicht. Maar via toon, ritme, aanraking, aanwezigheid.Een zenuwstelsel leert veiligheid door het te ervaren.

In mijn werk met de polyvagaaltheorie zie ik dit dagelijks terug. We denken vaak dat trauma ontstaat door “wat er gebeurd is”, maar minstens zo bepalend is:
Was er voldoende regulatie aanwezig?
Was er iemand die hielp het systeem weer tot rust te brengen?

Bij vroeggeboorte is die regulatie soms ingewikkelder.
Er is medische noodzaak.
Er is scheiding.
Er is spanning in de omgeving.

Dat betekent niet dat het misgaat.
Maar het betekent wél dat bewust herstellen van veiligheid waardevol kan zijn.

Toen ons kind zes jaar was, kozen we ervoor om het Safe and Sound Protocol te volgen.Niet omdat er iets “gerepareerd” moest worden.Maar omdat ik wist hoe krachtig het is wanneer het sociale zenuwstelsel extra ondersteuning krijgt.

Ik zag subtiele verschuivingen.
Meer ontspanning in het lijf.
Sneller herstel na spanning.
Meer flexibiliteit in contact.
Geen wonderen.
Maar verdieping.

En misschien nog belangrijker: het gaf mij als ouder rust. Het bevestigde dat veiligheid geen eenmalig moment is bij de geboorte. Het is iets wat je steeds opnieuw mag voeden.Die ervaring heeft mijn werk verder verdiept.

Wanneer ik nu werk met volwassenen die vroeg trauma dragen, soms zonder bewuste herinnering, weet ik dat we niet beginnen bij het verhaal.

We beginnen bij regulatie.
We beginnen bij het lichaam.
We beginnen bij het herstellen van het gevoel: Ik ben veilig genoeg.

Vroeggeboorte heeft me geleerd dat het begin kwetsbaar kan zijn.
Maar het heeft me ook geleerd dat veiligheid herstelbaar is.

Zacht.
Geduldig.
In relatie.

Dat is hoe ik werk.
En dat is waarom.